Oorlog en Samenwerking in Europa

De uitbreiding van de Europese Unie en haar voorlopers, zowel in lidstaten als in beleidsterreinen waarover op Europees niveau bevoegdheden werden belegd, verliep in de eerste vijf decennia geleidelijk maar gestaag. Sinds echter de Franse en Nederlandse bevolking in een referendum in 2005 het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa verwierpen, lijkt het Europese project in een permanente crisis te verkeren. Ondertussen groeide de euroscepsis onder de bevolking in diverse Europese landen. De invoering van de Europese eenheidsmunt, de Euro, bleek een kapitale fout te zijn geweest. De reactie van de Europese elites op de eurocrisis was voorspelbaar: meer integratie. Door de toegenomen scepsis onder de bevolking, krijgen we vaker dan voorheen de mythe van de totstandkoming van de Europese Unie en haar voorlopers voorgeschoteld. De moralistische ondertoon van dat verhaal is dat de Europese integratie ons vrede gebracht heeft en dat men daarom voor steeds meer Europese integratie moet zijn (Als men niet voor steeds meer Europese integratie is dan zal men wel nationalistisch en oorlogszuchtig zijn). Ik heb eerder al eens betoogd dat dit een non sequitur is. Er deugt echter wel meer niet aan het geijkte narratief.

Lees verder op Bitterlemon.nu!